Spis treści:
- Gatunki tui – najpopularniejsze w Polsce
- Żywotnik zachodni z Ameryki Północnej dominuje w ogrodach
- Gleba, stanowisko i warunki wodne mają znaczenie
- Sadzenie, nawożenie i przycinanie tui w praktyce
- Choroby i szkodniki zagrażające żywotnikom
Gatunki tui – najpopularniejsze w Polsce
Istnieją 3 najczęściej uprawiane gatunki: zachodni, olbrzymi i koreański.
Najbardziej znanym i powszechnym w Polsce jest żywotnik zachodni.
Najlepszym terminem sadzenia jest jesień – zwłaszcza październik.
Tuje wymagają odpowiedniego podłoża i regularnego podlewania, szczególnie jesienią i zimą.
Żywotnik zachodni z Ameryki Północnej dominuje w ogrodach
Żywotnik zachodni, pochodzący z Ameryki Północnej, to najczęściej wybierany gatunek do ogrodów. Osiąga około 15 metrów wysokości i tworzy wąskostożkową lub kolumnową koronę.
Odmiana ta charakteryzuje się odpornością na zanieczyszczone powietrze, niskie temperatury i niewielkimi wymaganiami siedliskowymi. Dzięki tym cechom znajduje szerokie zastosowanie zarówno jako soliter, jak i w żywopłotach.
W odróżnieniu od żywotników olbrzymich i koreańskich, żywotnik zachodni ma większą tolerancję na różne warunki atmosferyczne. Oferuje także największy wybór odmian o zróżnicowanym pokroju i barwie igieł. Przykładami są 'Smaragd', 'Brabant' czy 'Danica', różniące się tempem wzrostu i kształtem.
Gleba, stanowisko i warunki wodne mają znaczenie
Tuje najlepiej rosną w ciepłych, osłoniętych i słonecznych miejscach. Cenią również półcień i bliskość zbiorników wodnych, co wynika z ich zapotrzebowania na wilgotne powietrze. Krzewy te, mimo odporności na mróz, źle znoszą zimne wiatry, które mogą powodować uszkodzenia pędów.
Podłoże dla tui powinno być próchnicze, żyzne i lekko wilgotne. Preferowany odczyn pH to lekko kwaśny lub obojętny. Zbyt sucha ziemia może prowadzić do suszy fizjologicznej, szczególnie zimą, kiedy gleba zamarza, a rośliny nie mogą pobierać wody. Dlatego ważne jest jesienne nawodnienie oraz podlewanie w czasie odwilży.
Sadzenie, nawożenie i przycinanie tui w praktyce
Tuje sadzi się jesienią, zachowując rozstaw zależny od odmiany i planowanego zastosowania. Na żywopłoty zaleca się sadzenie krzewów co 50–80 cm. Odległość od ogrodzenia powinna wynosić co najmniej 50 cm. Krzewy sadzi się na tej samej głębokości, na jakiej rosły wcześniej.
Do nawożenia stosuje się wieloskładnikowe preparaty przeznaczone specjalnie dla tui. Nie należy ich używać po końcu lipca, aby nie pobudzać wzrostu przed zimą. Jesienią zalecany jest nawóz jesienny, który przygotuje rośliny do mrozów.
Większość odmian nie wymaga regularnego cięcia, choć tuje dobrze znoszą przycinanie, co pozwala na formowanie żywopłotów. Najlepszy termin na pierwsze cięcie to wczesna wiosna, a kolejne wykonuje się w czerwcu i ewentualnie na początku sierpnia.
Choroby i szkodniki zagrażające żywotnikom
Tuje są umiarkowanie podatne na choroby i szkodniki. Najczęstsze problemy to: fytoftoroza, zamieranie pędów, szara pleśń oraz fuzarioza. Wśród szkodników wymienia się misecznika tujowca i mszyce. Ochrona opiera się na:
- Zachowaniu odpowiednich odstępów między krzewami.
- Sadzeniu zdrowych roślin z pewnych źródeł.
- Regularnym usuwaniu chorych i zaschniętych części.
- Stosowaniu środków ochrony roślin w razie potrzeby.
Oprócz chorób infekcyjnych, zagrożeniem są też zjawiska fizjologiczne. Susza fizjologiczna, przenawożenie oraz zanieczyszczenia od zwierząt mogą prowadzić do zasychania igieł i obumierania krzewów. Warto pamiętać, że jesienne brązowienie igieł jest naturalne i nie wymaga interwencji.
Tuje to wdzięczne i uniwersalne krzewy ogrodowe, które jednak wymagają znajomości podstawowych zasad pielęgnacji. Odpowiednie stanowisko, regularne nawadnianie, właściwe nawożenie i cięcie pozwolą im zachować zdrowy wygląd przez wiele lat. Świadoma uprawa to najlepsza ochrona przed chorobami i utratą roślin.
Źródło:Zielony ogródek
